تو وٽ در در ڀٽڪڻ رهندو, پنهنجي ساڳئي راهه هميشه

غزل

چندر ڪيسواڻي

ووڙي سڀ وڻ راهه هميشه
تو وٽ پهتا ساهه هميشه

هيل به ملنداسين ات جاتي
دهشت، دم دريا هميشه

پنهنجي سوچ کٽي آ جنهن تي
سو ڀي بي پرواهه هميشه

توکي ڏور ڪيان ڇو ساجن
ڀل لوڪ جلي ٿئي باهه هميشه

تو وٽ در در ڀٽڪڻ رهندو
پنهنجي ساڳئي راهه هميشه

هٿ ۾ هٿ ڏيئي هل مونسان
ناهي جيون تي ويساهه هميشه

جُز ۽ ڪُل جي مام نه ڄاڻي
رهندو سو گمراهه هميشه

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

ساوڻ ڏنيون صدائون افسوس تون نه آئين

ساوڻ ڏنيون صدائون افسوس تون نه آئين

گذري ويون گهٽائون افسوس تون نه آئين

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

برسيا رات وري بادل

برسيا رات وري بادل

جاڏي ڪاڏي ٿي جل ٿل

مون وٽ آهن گيت اِجهو

وٺين ته مٺڙا جهولي جهل

بردو سنڌي

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

سمنڊ تي ڪا زندگي بيچين هئي

غزل

ادل سومرو

سمنڊ تي ڪا زندگي بيچين هئي

ڇولين جي نغمگي بيچين هئـي

رقص جي نـ آهــي اجازت ديــس ۾

ڪيتري هو نرتـڪي بيچين هـئي

رات کي اُلڪا ورائــي هـا ويــــا

جھوپڙي ۾ ڪـا بــتي بيچين هئي

تنهنجي چپن تي اچي ها شعر ڪـو

ڊائريءَ ۾ شاعـري بيچين هـئي

شخص هر ڪو منتظر تـو لاءِ هـيو

شهر جي هر چودڳي بيچين هـئي

هــو اڃا طوفان گھــري ننـڊ ۾

ڇو ڏيئي جي روشني بيـچين هـئي

سـانوري برسات جان آئينءَ نـ تـون

منهنجي دل جي ڌرتتي بيچين هــئي

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

مون هميشه راز دل جا دل ۾ ئي سانڍيا هئا

غزل

تانيا ٿيٻو
 

مون هميشه راز دل جا دل ۾ ئي سانڍيا هئا
شاعريءَ ٽي چار کوليا پوءِ ته بس کلندا ويا

مون هميشه ڪي بهانا زندگي گهارڻ جا چاهيا
منهنجي دل ٽي چار ڳولهيا پوءِ ته بس ملندا ويا

موت ڏانهن ويندڙ ڪي رستا مون ته سمجهيو ڪونه ملندا
زندگيءَ ٽي چار ڳولهيا پوءِ ته بس ملندا ويا

مون هميشه ساز دل جا اڻ ڇهيل سانڍيا هئا
پيار تنهنجي تار ڇيڙيا پوءِ ته بس وڄندا ويا.

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

مينهن وسي ٿو نينهن وسي ٿو

غزل

هدايت بلوچ

مينهن وسي ٿو
نينهن وسي ٿو

توکي خبر آ
ڪيئن وسي ٿو
 
منهنجي اکڙين
جيئن وسي ٿو
 
جيئن ڀڄي ٿي
تيئن وسي ٿو

ڀڄندي ڀڄندي
مونکي چوي ٿي

ڏس هدايت
هيئن وسي ٿو

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

تو سان ملڻ گهريو سين، ته بارشون وڌي ويون

شاعري : ايوب کوسو

تنها رهڻ گهريو سين، ته آفتون وڌي ويون.
تو سان ملڻ گهريو سين، ته بارشون وڌي ويون.

منڪر اجاڙ موسم، تازا عذاب اندا،
ڪو پل نه هيل مهڪيو، اڌما وريا هيڪاندا،
ڇرڪي ڇڻڻ گهريو سين ته ساعتون ٻري ويون.
مرڪي ٽڙڻ گهريوسين ته بارشون وڌي ويون.

ڪو خواب سرد پنهنجو پيرن جي هيٺ آيو،
ڪو گيت زرد پنهنجو گهيرن جي هيٺ آيو،
چهرو ڏسڻ گهريو سين ته آرسيون ٽٽي ويون
ڳوڙهو اگهڻ گهريو سين ته بارشون وڌي ويون

ڪنهن شام جي ٻني تي، ڪنهن سانجھ جي ڇني تي،
ڦرندي رهي جدائي دل جي پني پني تي،
سڏڪو لکڻ گهريوسين ته آڱريون ٺري ويون
خود جي ٻرڻ گهريو سين ته بارشون وڌي ويون

تو نيٺ ننڊ پوکي پنهنجي اکين ۾ جانان
ڀٽڪي اسان ڀلياسين ڪيڏا گھٽين ۾ جانان
دريا ٿيڻ گهريوسين ته چاندنيون کڄي ويون
صحرا وڃڻ گهريوسين ته بارشون وڌي ويون.

ميڙا اتي ڇڏياسين، ڀيڙا نه ها جتي ڪي،
ڇيڙا اتي ڇڏياسين ٻيڙا نه ها جتي ڪي،
تنهنجو پڇڻ گهريو سين ته عاشقيون کري ويون
پيرو کڻڻ گهريو سين ته بارشون وڌي ويون


ايوب کوسي جي ڪتاب ”نگاهون نيرا گل” تان ورتل
چونڊ : منظور قريشي
__

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>