عزل
سعيد ميمڻ
بي مزي ٿئي متان محبت هي
دل تمنا ڪئي جدائيءِ جي
آنءُ ڪنهن ڪنهن جي ديد روڪيندس؟
کيس عادت آ خود نمائيءِ جي
ڪير پالي فڪر جھانن جا
دل، پچر ئي ڇڏي خدائيءِ جي
شاعريءَ ۾ ڪٿي هئا جلوه
مهرباني آ هڪڙي مائيءِ جي
ويو لڳائي هو چڻنگ چوليءَ ۾
ديد ، هئي ڇا ته معجزائيءِ جي
ڏينهن گذريو وڃي ڪمين ڪارين
رات ماري ٿي ، هيکلائيءِ جي
