ايوب گاد
اي چنڊ پرينءَ کان آءُ پڇي ، ڇا توکي ننڊ به ايندي آ
جنهن ڏينهن رُٺي هوءَ مون کان آ ، تنهن ڏينهن کان دلڙي ماندي آ
هر رات جي سانت ۾ سڏڪن سان ٿو نيڻين نير وهايان مان
ڇا هوء به راتين جون راتيون مون وانگي ويهي روئيندي آ
ڪالھ رات به مون توکان هو پڇيو پر توکي ڪوئي قياس نه پيو
اي چنڊ ڏوراپا مون وانگي ڇا هوء به توکي ڏيندي آ
ڪنهن ياد کي ڪوري ڪپي ڪڍڻ ڪو ايڏو سولو ڪم ناهي
ايوب جي نانء ٻڌڻ تي هوء ، ڇا ويٺي ڇرڪ ڀريندي آ
