غزل
بيوس سجاد گاڏهي
گهاءُ ڪنهن جي ياد جو ڪُرندو رهيو
نـانءُ هڪـڙو هـانءُ ۾ هُـرنـدو رهيو
بـيـمـاري جي بـستـري تـي ڪـو مريض
پئـي خـدا کـان زنـدگـي گُـهـرنـدو رهـيو
جـُهـور پـوڙهـو ٿـي ويــو آخـر ڪَوِي!
پـر قـلم هـٿ ۾ سـنـدس چُرندو رهـيو
سنڌ تـنـهـنجي سينـڌ شل مـيري نه ٿيَ
سـوچ اِن ۾ جِـيءُ آ جُـهـرنـدو رهــيو
غـيـر سـان تـوکـي ڏِسي بـيـوس تڏهـن
مـوت جيَ آڙاھ ڏي سُرنــدو رهـيـو.
