گيت
عبد الغفار تبسم
مُحبتن جي نکارن لئہ سينگارن ۽ سَنوارڻ لاءِ،
چڪيل چاڪن سان چؤنڪن تي به چيچلائڻ ضروري آ،
ضروري آ ته ڪَکَ پَنَ تي وَفا جا واعده لِکجن،
ها پوءِ تن کي پاڪائين سان پَڙهي پاڙڻ ضَروري آ.
ڊِسَمِبَرَ، جَنوريءَ کان پو مُوسَمَ جي گَردشن موجب،
مان سَيهٽيو هو مون لاءِ هاڻي سَڙيو سانوڻُ ضروري آ،
وَصُلَ جي راحَتُنَ جا ڪيف ماڻي ڍئوَ ڪَيمِ جَڏهن،
انهيءَ کان پوءِ لازم ٿئي ٿو هِجرُ ڀوڳڻُ ضَروري آ.
چَنبيلين، رابيلن، مُوتِين، وَلين وَلهارين وانگي،
تُنهنجي مُحَبَتَ جون سُرهاڻيون اوتيون مان خُوشبوئن وانگي،
تنهنجي سونهن جي سُڳنڌن کي جڏهن سانڀيو ساهَنِ وانگي،
تڏهن پِڻُ فرضُ ٿيو مُون تي تُوکان وِڇِڙَڻُ ضَروري آ.
مُنهنجي بي لوثُ چاهڻَ کي جَڏهن عِشِقَ غَرضُ پئي ڄاتو،
مُنهنجي اڻکٽُ وَفائُنِ کي فَقَطِ مُنهنجو فرضُ پئي ڄاتو،
تنهنجين مَغرورين جَڏهن تُوکي ان موڙ تي آندو،
تڏهن ”تبسم“ کي سوچ آئي جدائي ٿيڻ ضروري آ.
