غزل
عبدالرحيم عبد ڪنڀر
چري دل چاھَ تي پهتي
وڏي آڙاھَ تي پهتي
سُڪائي تار تي ڪپڙا
وري هوءَ گاھَ تي پهتي
پَلي جي ڳالھ تي دلڙي
وڃي درياھَ تي پهتي
ٻُڌي منهنجو غزل جانان
اچي ساراھَ تي پهتي
سزا هئي آسمانن کان
لهي ڪنهن آھَ تي پهتي
کڻي دل کيپَ يادن جا
صنم جي راھَ تي پهتي
جهانۡ کي ”عبد“ ٺُڪرايَئين
جڏھن ساڃاھَ تي پهتي
