غزل
ڊاڪٽر قربان علي جهتيال
ڇا
ته پُر اثَر آهي هوا ڄامشوري جي،
مُنوَر ۽ معطر آهي فِضا ڄامشوري جي،
عشق ۽ حُسَن جو سنگم وڏو آ،
ڏاڍا ماڻھو ٿي موهي ادا ڄامشوري جي،
شام شَفَقَ ڌاري ڇا ته خوشبوءِ آ،
ھر ھنڌ آ عام سَخا ڄامشوري جي،
هِتي سونهن ٿي تَجَلا ڏِئي چنڊ جيان،
چئو طرف ٿي گونجي صَدا ڄامشوري جي،
هتي علم جا اَڪابَرَ ۽ مسِيحا رهن ٿا،
بيمارن لاءِ آ مشھور شَفا ڄامشوري جي،
هي شهر ته پرين جو ديس ٿو سڏجي،
”قربان“ ڪري ته ڇا ثَنا ڄامشوري جي.
مُنوَر ۽ معطر آهي فِضا ڄامشوري جي،
عشق ۽ حُسَن جو سنگم وڏو آ،
ڏاڍا ماڻھو ٿي موهي ادا ڄامشوري جي،
شام شَفَقَ ڌاري ڇا ته خوشبوءِ آ،
ھر ھنڌ آ عام سَخا ڄامشوري جي،
هِتي سونهن ٿي تَجَلا ڏِئي چنڊ جيان،
چئو طرف ٿي گونجي صَدا ڄامشوري جي،
هتي علم جا اَڪابَرَ ۽ مسِيحا رهن ٿا،
بيمارن لاءِ آ مشھور شَفا ڄامشوري جي،
هي شهر ته پرين جو ديس ٿو سڏجي،
”قربان“ ڪري ته ڇا ثَنا ڄامشوري جي.
