غزل
سرڪش سنڌي
هڪ شخص هليو هڪ شهر گهمڻ، گمنام گهٽيءَ ۾ گم ٿي ويو
وئي ڳوٺ سڄي ۾ ڳالهه هلي، گهرام گهٽيءَ ۾ گُم ٿي ويو
ها، جلدي ۾ واپس ٿو اچان، هڪ بس ٿو وڃان ٻي بس ٿو اچان
ڳوٺاڻيءَ سان ٿيو جيڪو سو، انجام گهٽيءَ ۾ گم ٿي ويو
جيئن کلندو ڄار ويو اکڙين جو، ٿي جوان شڪار ويو اکڙين جو
ڪنهن سونهن سنواريا اوڄاڳا، آرام گهٽيءَ ۾ گم ٿي ويو
ڪو پيار ڪري به ته ڪيئن ڪري، ڪنهن لاءِ مري به ته ڪيئن مري
جيڪو به اماڻيو ويو ان ڏي، پيغام گھٽيءَ ۾ گم ٿي ويو
هو پاڻ کڻي ته مڃي نه مڃي، ٿو لوڪ ته سارو ايئن چوي
هن سنڌ جي پوئتان ”سرڪش“ جو اسلام گهٽيءَ ۾ گم ٿي ويو
