زندگي موڪلائي وڃڻ ڏي، موت جي مهرباني مڃڻ ڏي

غزل

زخمي چانڊيو

زندگي موڪلائي وڃڻ ڏي،
موت جي مهرباني مڃڻ ڏي.

آخري هيءَ منزل نه آهي،
مونکي ٻيهر ورڻ لئه ورڻ ڏي.

تو لئه ميڙي رکيون روشيون هن،
مونکي صدين ۾ آلاپجڻ ڏي.

هيءَ ترتيب اتهاس جي آ،
منهنجي ايندڙ نسل کي پڙهڻ ڏي.

زندگي تون صحتمند هوندينءَ،
هڪڙي زخميءَ کي قربان ٿيڻ ڏي.

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

ڪنهين کي ستائڻ اسان کان نه ٿيندو

غزل

                                                                

زخمي چانڊيو

ستم تون به پنهنجو گهٽائي نه سگهندين.
مگر منهنجي ٻولي مَٽائي نه سگهندين.

ٻُڌي ڇڏ ارادو اٽل ٿئه اسان جو،
ڪڏهن ڀي، قسم تي هَٽائي نه سگهندين.

مڃان ٿو اڏيءَ تي ڪُهين ٿو تون ڪونڌر،
سوين سِيسَ ليڪن ڪَٽائي نه سگهندين.

جڏهن منهنجو هٿ ڀي گريبان تي پُهتئه،
ستمگر تِري پو پَٽائي نه سگهندين.

هي هارين جي ڌرتي، مزورن جي ڌرتي،
انهن جون تون پاڙون پَٽائي نه سگهندين.

ڏسي هاڻي مونکي ڀڄڻ جي نه ڪر تون،
ائين موت کان تون نٽائي نه سگهندين.

ڀلي لاش ”زخميءَ“ جو لوڙهي لَٽي ڇڏ،
مگر نانءٌ منهنجو لَٽائي نه سگهندين.

*****************

غزل

                                                                

زخمي چانڊيو

ڪنهين کي ستائڻ اسان کان نه ٿيندو.
اُچائڻ رنجائڻ اسان کان نه ٿيندو.

غريبن يتيمن کي اغوا ڪرائي،
ائين ڀُنگ کائڻ اسان کان نه ٿيندو.

پَڪو پختو واعدو ڪري ڀل ڦِري هُو،
وچن کي وسارڻ اسان کان نه ٿيندو.

نه چورن سان ياري نه ٿاڻي تي اچ وڃ،
ٻَڌائڻ ڇڏائڻ اسان کان نه ٿيندو.

اسان کي ڏسي جيئن ڪيو تو هو پاسو،
ائين مَن! لنوائڻ اسان کان نه ٿيندو.

ٻُڌائڻ گهُرون ٿا فقط سُورَ توکي،
گهڻن کي ٻڌائڻ اسان کان نه ٿيندو.

جُهڪڻ جو نه ڏي عيبُ ”زخميءَ“ کي قاتل!
جَبين کي جُهڪائڻ اسان کان نه ٿيندو.

*****************

 

غزل

 زخمي چانڊيو

آيو هو مهمانن وانگي.
بنجي پيو بيمانن وانگي.

تنهنجي سوچ لڳي ٿي اهڙي،
ارغونن، تُرخانن وانگي.

تنهنجا فوٽو ڪاڪ- ڪنڌيءَ تي،
رحل مٿان قرآنن وانگي.

جيئون ٿا مسواڙي بڻجي،
شاديءَ جي شاميانن وانگي.

هُو ٿو حق پراوا کائي،
سوپاري ۽ پانن وانگي.

روزُ ڪندو ٿو ويل رهي هُو،
برساتي طوفانن وانگي.

نيڻ اچن ٿا ڀرجي ”زخمي“،
ساقيءَ جي پيمانن وانگي.

*****************                

غزل

                                              

زخمي چانڊيو

روز هُو مغرور ٿيندو ٿو وڃي.
قوم لئه ناسُور ٿيندو ٿو وڃي.

* تيزُ تر آ مُووِمينٽ ڏينهن ڏينهن،
سنڌي ڏِس مجبور ٿيندو ٿو وڃي.

ڀُونءِ پنهنجيءَ تان ائين ڇو بي دخل.
هاري ۽ مزدور ٿيندو ٿو وڃي.

ديس پنهنجي جو ڌڻي ڌارين هٿان،
ڏينهون ڏينهن معذور ٿيندو ٿو وڃي.

سنڌ ٿي بيرُوت ويئي تنهن ڪري،
ماڻهو هر رنجُور ٿيندو ٿو وڃي.

قتل سنڌين جو ڪري هُو غير ڏِسُ،
شهر ۾ مفرور ٿيندو ٿو وڃي.

پَٽِ اکيون ٿيون مفت بازارون لڳن،
ڇو سنڌي بي نُور ٿيندو ٿو وڃي.

زخم ”زخمي“ جو وڃي ٿو وِگهرندو،
تنهن ڪري منصُور ٿيندو ٿو وڃي.

* Movement = Activity

 

 *****************

غزل

                                                              

زخمي چانڊيو

دلبرن جي دلبري مُون کان نه پُڇُ.
ڳالهه اهڙي اڄ وري مُون کان نه پُڇُ.

دشمنن جي دُشمني پوءِ ڀي چڱي،
دوستن جي دوستي مُون کان نه پُڇُ.

جُهور پوڙهي پرڻِي آ نينگرِ ننڍي،
رات ساري ڪيئن رڙي مُون کان نه پُڇُ.

خانصاحب جا ڪُتا ٿا عيش ڪن،
ڪيئن بُکي آڪَههِ سُتي مُون کان نه پُڇُ.

ڳَههَ رکي گِروي ڪيم پنهنجو علاج،
ڊاڪٽرن جي بي رُخي مُون کان نه پُڇُ.

آهَ مُون هڪڙي ڀري، اُڀ ويو ڏڪِي،
ڪيئن ڌرتي پئي ڌُڏي مُون کان نه پُڇُ.

لوڪُ هي ڇا ٿو چوي ٻُڌندو نه ڪر،
ڇا هلي ۽ چلي مُون کان نه پُڇُ.

ڳالهه ڪهڙي ٿو ڪرين ”زخمي“ چريا!
ويههُ تون خاموش ٿي، مُون کان نه پُڇُ.

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

تنهنجي دل تان لهي وياسين

غزل

                                                                زخمي چانڊيو

تنهنجي دل تان لهي وياسين.
دردن سان ٺهي وياسين.

اڳ ڪَکُ به نه سگهبو هو،
اڄ ڇا ڇا سهي وياسين.

هِتِ رُوح نٿو ريجهي،
تو وٽ جو رهي وياسين.

مرڪن کي ورهائيندي،
لڙڪن ۾ وهي وياسين.

تو نظر جو ڦيرائي،
”زخمي“ ٿي ڊهي وياسين.

************************

  غزل

                                                              

زخمي چانڊيو

جي ڪرڻ مونسان گهُرين ٿو دل لڳيءَ جي ڳالهه ڪر.

دشمنيءَ جا ورق ڦاڙي دوستيءَ جي ڳالهه ڪر.

ڏينهن ٻن جي گڏ رهڻ ۾ آ مزو ڪهڙو پرين،

گڏ رهڻ جي لاءِ ساري زندگيءَ جي ڳالهه ڪر.

امن کي ڀڳوان پنهنجو جي بنايو آهه تو،

پيار جي سجدن ۾ گُم ٿي بندگيءَ جي ڳالهه ڪر.

واءُ جي جهُوٽي ۾ ايڏا زلف برهم ڪيئن ٿيا،

حسن وارن جي ۽ تن جي برهميءَ جي ڳالهه ڪر.

گل مٿان پوپٽ ٿا اڏرن ڳل مٿان هٿ ڪيئن رکيا،

عاشقن سان عاشقن جي عاشقيءَ جي ڳالهه ڪر.

عشق جو موضوع ڇيڙين ٿو ته ”زخميءَ“ ساڻُ ڇيڙ،

آءُ هِن سُقراط سان ڪا وهُه- وَٽيءَ جي ڳالهه ڪر.

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

چُپ چاپ لڏي ويو آن، غيرن جي تڏي ويو آن

غزل

                                                

 زخمي چانڊيو

 
چُپ چاپ لڏي ويو آن.
غيرن جي تڏي ويو آن.

گڏ کيڏياسين جاٿي،
سا جُوءِ ڇڏي ويو آن.

مَئي پيار جي پيئاري،
ڪيڏو ته اَڏي ويو آن.

مـــــــاريــنــدي اڪــــــــيلائـــي،
غم ۾ جو گڏي ويو آن.

”زخميءَ“ کي ڏئي صدما،
وجهي وَهم- وَڏي ويو آن.

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>