غزل
سميع بلوچ
پاڻ جيڪي وڻيس سو ٿي چيائين
منهنجي ننڍڙي ڳاله ڀي دل ۾ ڪيائين
خواب ڀي پنهنجي بِستري جِيان،
صُبح ٿيڻ سان ويڙهي ڇڏيائين.
اڄ اجنبي جِيان ڀر مان گُذري!
ڪاله تائين پَئي پنهنجو سَڏِيائين.
ذڪر نه مُنهنجو ڪِٿي بي اچي!
اِها ڳاله آخري خط ۾ لِکيائين.
