ڄام شوري جو پٿر
حليم باغي
سنڌ ورسٽيءَ مان جنهن جو گذر ٿيو وڃي،
ڄام شوري جو سو ڄڻ پٿر ٿيو وڃي،
ها! هتان جا سفيدا ٿا گھايو وڃن،
ها ! هتان موتئي جو ڪليون به کڻو،
هڪڙو گل مهر سندس چوٽلي ۾ هڻو،
هوءَ ڪيڏي نه سهڻي اٿس سوڀيا،
هوءَ جا پنهنجي خوابن جي آ ساڀيا،
هوءَ اسان کي ڏسڻ ڏيو شرم ٻوٽڙي،
جيڪا هٿ ڇا نظر سان ٺريو ٿي وڃي.
ڇا، چئون دل سان هوءَ ڪجهه ڪريو ٿي وڃي،
ڏينهن ڏٺي جا لٽيندڙ هٿيارن سان بلڪل،
اسان ڀي ٻڌا هن وڏا ڌاڙيوال،
مگر هو ڌاڙا هڻي ٿي دلين تي،
جو نظرن ئي نظرن ۾ ڌاڙا هڻي ٿي،
ملي ٿو نه سڳ،
هو جا مرڪڻي موهڻي ڇوڪري،
سا وڏن وينٽريڪلس ۽ آرڪيلس وچ مان،
سڌا سائينس وينوسس تي هٿ ٿي وجھي
مروڙي ڇڏي ٿي والو هرٽ(Valve
Heart ) جا
هوءَ جا هر روز هڪڙي نئين ڍنگ سان،
دل جا در ٻيڪڙيل ٿي اکوڙيو ڇڏي،
ڏاڍن ڏاڍن جا ڇڪا ڇڏايو ڇڏي،
هن کي ڀيٽيون ته ڀيٽيون ڪنهن سان ڀلا ڀيٽيون،
جي ٿا ڀيٽيون خدا سان ڪفر ٿيو وڃي،
سنڌ ورسٽي مان جنهن جو گذر ٿيو وڃي،
ڄامشوري جو سو ڄڻ پٿر ٿيو وڃي.
