اُڃايل اکيون ، هي سُڄايل اکيون!

وائي

 اعظم ڀٽي

 اُڃايل اکيون ، هي سُڄايل اکيون! 

پرين ڇو ته آهن ؟ 

اندر آرسيون هِي بڻايل اکيون ! 

پرين ڇو ته آهن ؟

 شرابي اکيون ۽ خُماريل اکيون!

پرين ڇو ته آهن ؟

 خوابن ۾ ڪنهنجي وڃايل اکيون!

پرين ڇو ته آهن؟

سڄڻ بي وڙي لئه وڇايل اکيون !

 پرين ڇو ته آهن ؟ 

ڪڪر جيان ته ” اعظم“ وَسايَل اکيون !

 پرين ڇو ته آهن ؟

 پرين ڇو ته آهن ؟

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

رڳو ڪٽَ جوڙَ ماڻهن کي

غزل

رخسانه پريت

رڳو ڪٽَ جوڙَ ماڻهن کي

جيئڻ جاکوڙ ماڻهن کي

نه ٿيون ڇو منزلون ڏسجن

منجهائن موڙ ماڻهن کي

ڪٿي حيوان کِي اڄ ڪَلهه

لهوءَ جي لوڙ ماڻهن کي

ڇِنڻَ تي جيڪڏهن ايندا

بهانا کوڙ ماڻهن کي

سڀئي انسان هِڪ جهڙا

پوڇو هٿ جوڙ ماڻهن کي

اڃان تائين غُلاميءَ جا

نڙيءَ ۾ نوڙ ماڻهن کي

ڏسئون ٿِي ڪاٿي پهچائي؟

اها ڊُڪ ڊوڙ ماڻهن جي

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

مچ مٿان ڪي سچ جا ساکي، آيا ميڙو ٺاهي

وائي

قمر شهباز

مچ مٿان ڪي سچ جا ساکي، آيا ميڙو ٺاهي،

ڪا ڳالهه مڙيوئي آهي.

ڪاريءَ ڪڪريءَ مان برسي، ڪالاٽ لهوءَ جي آهي،

ڪا ڳالهه مڙيوئي آهي.

پنڌ پري آ، پنڌ پري آ، آءُ لاڳاپا لاهي،

ڪا ڳالهه مڙيوئي آهي.

جيسين دم آ، غم ئي غم آ، سانت سکن جي ناهي،

ڪا ڳالهه مڙيوئي آهي.

تنهنجي منهنجي اک جو اُلڪو، بيٺو سينو ساهي،

ڪا ڳالهه مڙيوئي آهي.

اڄ جا سپنا ڪلهه جون يادون، کلندي چڙهنديون ڦاهي،

ڪا ڳالهه مڙيوئي آهي.

مَڇ ته ڏاڍو مڇريو آهي، بَڇ تي بيٺو باهي،

ڪا ڳالهه مڙيوئي آهي.

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

ڊسمبر لڙڪ لاڙيندي ڇڏي ويو جنوري پويان

نظم

ايوب گُل

ڊسمبر لڙڪ لاڙيندي ڇڏي ويو جنوري پويان
پراڻيءَ ياد جي پيڙا اکين جي پاند ۾ پائي
وري ڪنهن دار ڏي دل جي وکن کي پيا وڌايون ٿا
هلڻ جو حوصولو ناهي مگر رڪجڻ روا ناهي
چئي وئي خواب کان ٻاهر پري ڪنهن شهر ۾ ملنديس
پتو ان جو پڇايون ٿا ستارن جو جهلي دامن
چئون ٿا پار ڪهڙو آ؟ اهو ڪهڙو نگر آهي؟
جتي ان خواب جي تعبير ممڪن ٿئي؟
اهو ڪهڙو شهر آهي؟ ڀلا ڪهڙي ڏسا آهي؟
هلي ٿو موت پيڇي ۾، گهڙيون ڪجھ آخري پويان
ڊسمبر لڙڪ لاڙيندي ڇڏي ويو جنوري پويان!

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

ڪي ڪي ماڻهو تاريخن ۾ نقش اڀاري ويندا هِن

جمن دربدر

هي دنيا هل چل جي بستي هتِ ماڻهو ايندا ويندا هِن

چار گهڙيون مهمان رهي پر لوڪ پداري ويندا هِن

اڪثر ماڻهو بعد مرڻ جي ياد نه ڪنهن کي ايندا هِن

ڪي ڪي ماڻهو تاريخن ۾ نقش اڀاري ويندا هِن

اڪثر ماڻهو موت جي ڊپ کان هر هر جيئندا مرندا هِن

ڪي ڪي ماڻهو جيئندي جيئندي موت کي ماري ويندا هِن

اڪثر ماڻهو پاڻ جيئڻ لاء قوم کي ماري ويندا هِن

ڪي ڪي ماڻهو مرندي مرندي قوم جيئاري ويندا هِن

اڪثر ماڻهو مَتِ جا موڙا پاڻ نه پنهنجا ٿيندا هِن 

ڪي ڪي ماڻهو نسلن جي تقدير سنواري ويندا هِن

اڪثر ماڻهو مستانن تي ڪوڙي فتوا ڏيندا هِن

ڪي ڪي ماڻهو اناالحق جي تند تنواري ويندا هِن

اڪثر ماڻهو عهدي خاطر پاڻ وساري ويندا هِن 

ڪي ڪي ماڻهو دربدر ٿي وقت گذاري ويندا هِن​

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

سچ کي سجدو ڪجي ۽ پيار جي پوڄا ڪجي

غزل

رفيق جعفري

سچ کي سجدو ڪجي ۽ پيار جي پوڄا ڪجي

ٿورڙي هن زندگيءَ ۾ ٻيو ڀلا ڇا ڇا ڪجي

پوپٽن جي پار ڏي وڃڻو اٿم

ڪو هلي ڀلِ سونهن جي ڳولها ڪجي

پنهنجي منزل آهي هاڻي طورِسينا کان پري

پوءِ ڇو رستي ۾ ڪنهن ديدار جي چِنتا ڪجي

خوب سمجهون پيا اشارن جي زبان

سوچ ۾ آهيون ته هاڻي ها ڪجي يا نا ڪجي

انڊلٺي رنگن جي دنيا آ رفيق

زندگي پر مختصر آ ڇا ڪجي

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

هڪ ڏيک يادگيري، هڪ شام جو تصور

غزل

حسن درس

هڪ ڏيک يادگيري، هڪ شام جو تصور

کڙندڙ گلاب آهي، هڪ نام جو تصور

کلندي خمار جيڪي کيڪار ڪن خيالي

جڙندو انهن اکين مان آ جام جو تصور

نيري نهار، تائين آهي لکيو پيو ڄڻ

پڃري سندو پکيءَ لئه اڏام جو تصور

مرڪي ملڻ جو ماڻو کلندي رسڻ جو خٽڪو

آغاز جو انديشو، انجام جو تصور

هي شهر، گھر مٽيءِ جا ۽ دونهن جهڙو ديس

منظر اداس، عورت ۽ گام جو تصور

شهرت ڪين گھرجي، ڇو پئي ڊڪي پٺيان

مشهور ڪيڏو ٿيو آ گمنام جو تصور

هڪ خاص ڳالهه آهي، توکي ٻڌائڻي

هي عشق نيٺ ٿيندو عام جو تصور

مون کي خدا هو خلقيو، يا مان خدا کي خلقيان

بندي اڳيان آ بيٺو بس رام جو تصور

هر ٻج ٻار وانگي ڌرتي ڄڻي پئي

هر وڻ وڏو لڳي ٿو ڪنهن لام جو تصور

هئه هئه حسن هي ڪيڏيون ڪرامتون

دک درد به لڳي ٿو آرام جو تصور ​

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>