سندر سپنا
ارم محبوب
سپنا ته ٿين ئي سپنا
پر جي ڀلجي
ڪڏهن ڪو سپنو
سچ بڻجيو وڃي
ته به الائي ڇو
اهو سچ
من کي
ڪنهن سندر سپني جيان
لڳي ٿو
19/02/2016
سپنا ته ٿين ئي سپنا
سندر سپنا
ارم محبوب
سپنا ته ٿين ئي سپنا
پر جي ڀلجي
ڪڏهن ڪو سپنو
سچ بڻجيو وڃي
ته به الائي ڇو
اهو سچ
من کي
ڪنهن سندر سپني جيان
لڳي ٿو
ماٺ جڏهين به ڳالهائي ٿي اکر اکر ڄڻ سمجهائي ٿي
ارم محبوب
ماٺ جڏهين به ڳالهائي ٿي
اکر اکر ڄڻ سمجهائي ٿي
اونداهه به سڀ ڪجهه ڄاڻي ٿي پر
ڪيڏا راز لڪائي ٿي
نيڻن جي بندر تي خواب ڪي لاهي
رات ته پاڻ ملهائي ٿي پر
آڳ اندر ۾ هر هر ٻاري
ڪيڏو جيءَ جلائي ٿي
ٽڙڻ ۽ ڇڻڻ جي گمانن ۾ گھاريو
غزل
ايوب کوسو
ٽڙڻ ۽ ڇڻڻ جي گمانن ۾ گھاريو
اسان وحشتن جي زمانن ۾ گھاريو
ٻري جيئن ڪو ڏيئو اڪيلو مندر ۾
ائين ئي اسان قيد خانن ۾ گهاريو
اُھي ڇا ته سمجھي عذابن کي سگھندا
جنين وار ڇوڙي مڪانن ۾ گھاريو
کڄيون آڱريون ۽ اکيون هن عجب مان
اسان هر قدم تي نشانن ۾ گهاريو
هجي ڪائي هڪڙي ڪهاڻي ٻڌايون
اکين سوڳ جي آ جهانن ۾ گهاريو
18/02/2016
ٺوٺ ڌرتي هئي، ذهن بنجر هئا
غزل
اياز جاني
ٺوٺ ڌرتي هئي، ذهن بنجر هئا
وقت ور ۾ لڪايا ڪي خنجر هئا
اڄ انهن کي سڃاڻي رڳو خاڪ ٿي
مون اڳيان جرڪندا جيڪي منظر هئا
رات پارو ڪريو جهوپڙين جي مٿان
بي خبر ننڊ ۾ سڀ پڪا گهر هئا
لپَ حياتي ملي، ٻُڪ ۾ داڻا مليا
خواب جهڙين اکين ۾ ڪبوتر هئا
هُو رتو رت اڏاميو پئي اڀ ۾
مون ڏٺو هيٺ هن جا پيا پر هئا
ڪو به دودو، بلاول نه هوشو هئو
سڀ چنيسر هئا , جيڪي رهبر هئا
10/02/2016
نه هٿڙن سان چهرو لڪائي او سهڻا
غزل
اعظم ڀٽي
نه هٿڙن سان چهرو لڪائي او سهڻا ،
اسان کي نه هر هر جلائي او سهڻا.
اسان يار عاشق ازل کان توهانجا،
ڇڏيون ٿا توهان کي ٻڌائي او سهڻا.
غضب جي ڏکڻ هير هئه هئه لڳي آ،
پئي پيار دل ۾ دُکائي او سهڻا.
ڳراٽي به پائي گلي لڳ اسان سان ،
اچي دل اسان سان ملائي او سهڻا.
سمورو ته جيون ڪري گھورَ سنڌ تان،
سدا نينهن ناتو نڀائي او سُهڻا.
هجي شال آباد ”اعظم“ هي سنڌڙي،
دُعا هيءَ لبڙن تي آهي او سهڻا.
اُڃايل اکيون ، هي سُڄايل اکيون!
وائي
اعظم ڀٽي
اُڃايل اکيون ، هي سُڄايل اکيون!
پرين ڇو ته آهن ؟
اندر آرسيون هِي بڻايل اکيون !
پرين ڇو ته آهن ؟
شرابي اکيون ۽ خُماريل اکيون!
پرين ڇو ته آهن ؟
خوابن ۾ ڪنهنجي وڃايل اکيون!
پرين ڇو ته آهن؟
سڄڻ بي وڙي لئه وڇايل اکيون !
پرين ڇو ته آهن ؟
ڪڪر جيان ته ” اعظم“ وَسايَل اکيون !
پرين ڇو ته آهن ؟
پرين ڇو ته آهن ؟
02/02/2016
رڳو ڪٽَ جوڙَ ماڻهن کي
غزل
رخسانه پريت
رڳو ڪٽَ جوڙَ ماڻهن کي
جيئڻ جاکوڙ ماڻهن کي
نه ٿيون ڇو منزلون ڏسجن
منجهائن موڙ ماڻهن کي
ڪٿي حيوان کِي اڄ ڪَلهه
لهوءَ جي لوڙ ماڻهن کي
ڇِنڻَ تي جيڪڏهن ايندا
بهانا کوڙ ماڻهن کي
سڀئي انسان هِڪ جهڙا
پوڇو هٿ جوڙ ماڻهن کي
اڃان تائين غُلاميءَ جا
نڙيءَ ۾ نوڙ ماڻهن کي
ڏسئون ٿِي ڪاٿي پهچائي؟
اها ڊُڪ ڊوڙ ماڻهن جي