گهاءُ ڪنهن جي ياد جو ڪُرندو رهيو

 غزل 

بيوس سجاد گاڏهي

گهاءُ ڪنهن جي ياد جو ڪُرندو رهيو

نـانءُ هڪـڙو هـانءُ ۾ هُـرنـدو رهيو

بـيـمـاري جي بـستـري تـي ڪـو مريض

پئـي خـدا کـان زنـدگـي گُـهـرنـدو رهـيو

جـُهـور پـوڙهـو ٿـي ويــو آخـر ڪَوِي!

پـر قـلم هـٿ ۾ سـنـدس چُرندو رهـيو

سنڌ تـنـهـنجي سينـڌ شل مـيري نه ٿيَ

سـوچ اِن ۾ جِـيءُ آ جُـهـرنـدو رهــيو

غـيـر سـان تـوکـي ڏِسي بـيـوس تڏهـن

مـوت جيَ آڙاھ ڏي سُرنــدو رهـيـو.

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

اکين ۾ جاڳ او جانان سمهڻ جي آس ڏاڍي آ

غزل 

ديوانو ديدار گاڏهي

اکين ۾ جاڳ او جانان سمهڻ جي آس ڏاڍي آ

رسي ويا ڀاڳ او جانان سمهڻ جي آس ڏاڍي آ

اکـين ۾ ننڊ جا ديرا اڏي آخر اڏيان ڪهڙا

پري آ مـاڳ او جانان سمـهـڻ جي آس ڏاڍي آ

لکيو ويو ڀاڳ منهنجي کي انڌيري رات ۾ آھي

ڪچي ڄڻ واڳ اوجانان سمهڻ جي آس ڏاڍي آ

اسان ڳوليو سکيو جيون ملي ويا درد ڀاڳن ۾

رڙين جو راڳ او جانان سمهڻ جي آس ڏاڍي آ

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

هُن حنا سان هو هٿيليءَ تي لکيو

غزل 

ساحر راهو

هُن حنا سان هو هٿيليءَ تي لکيو

نانءَ ڪنهنجو دل حويليءَ تي لکيو.

ڪنهن ڏُکويل ڏيک جو هو مرثيو.

نوڪ خنجر سان ڦُليليءَ تي لکيو.

ريت جي درياهه ۾ ٻيڙي ٻُڏي.

پاتڻيءَ نوحو سهيليءَ تي لکيو.

پياس جي صحرا ۾ رولي پاڻ کي.

گيتُ مون هڪڙي ٿريليءَ تي لکيو.

هار تي يا جيت تي کُٽندو سفرُ.

وقت انڌيءَ آ پهيليءَ تي لکيو.

باوضُو ٿي هڪ ستاري سانوري.

چنڊ جي مرضي چنبيليءَ تي لکيو.

زندگيءَ جي رات مون عُنوان سان.

هڪ فسانو دل اڪيليءَ تي لکيو.

پوش چهرن جا پُڳا پيغام ڇو.

داستان ساحر ڳهيليءَ تي لکيو.

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

دلـيـن جـي يـار ڌرتيَ تـي سـويـن احـسـاس جـاڳـن ٿـا

غزل

عاطف خاصخيلي

دلـيـن جـي يـار ڌرتيَ تـي سـويـن احـسـاس جـاڳـن ٿـا 

اڄـاتـا خــوف جـا مـن ۾ ڪـيـئـي راڪـاس جــاڳـن ٿـا

کـليــل ٻـانـهـون ڏسي تـنـهـنـجون سـتارا ڀي سُتا ناهن 

صـديـن جـا ٿـڪ هـونـدي ڀـي نـوان وشواس جاڳن ٿا

ٿيـا هن پـهـر ڪي هُن کي لنگـهـي وئي هوء هتان آهي 

ويـا ٿــي پـيـچـرا روشـن گـهــٽـيــن ۾ واس جـاڳـن ٿـا

اســان جـــو جــســم مــٽــي آ اهــو مــٽـيء ۾ لاهـيــو 

رڳـو اي وقــت تــو وٽ ڇـو صــدا انــگـاس جـاڳـن ٿـا

نه مون ۾ ڪو رهي مـجـنـون نه منهنـجو روح سيلاني 

الايـٔي پـوء بــه ڇـو مـن ۾ سـويـن بـنــواس جـاڳـن ٿـا

اسان جي روح جي رڻ تي نه ٿي ڪا ٻاجهه جي بارش 

ڪـيئـي عـاطـف جـيـان دل ۾ سـنـڀـال تـاس جـاڳـن ٿا

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

الائـــي ڪــيــر آ مـــون ۾، الائــي ڪــيــر آهــيــان مـــان؟

غزل

علي زاهد

الائـــي ڪــيــر آ مـــون ۾، الائــي ڪــيــر آهــيــان مـــان؟

مٽـيءَ تي ايئـن پـيـو آھـيان، مـٽـيءَ جـو ڍيـر آھيـان مان!

بــقــا جـي بــات نــاهــي ڪــا، فــنــا جـو فـلـسفـو آھـيـان،

ٽـڪـي پـيـو وقـت آ مـون ۾، جـڳـن جـو ڦـيـر آھـيـان مان،

اکين جي ساهميءَ تنهنجيءَ عجب هي تور ڪئي منهنجي!

رتي مـنـهـنـجو وزن نڪـتو! مون سمجهيو سير آھيان مان!

اوهــان جــي مــاڳ جـا مــنــظــر مـٺــي ڌنــڌلائـبـا هونـدا،

اگـهو بـس آرسـي پـنـهـنـجـي، گـهـڙيءَ جو مـير آھيان مان.

اهـي سج، چنڊ ،تـارن جون سـموريـون روشـنـيـون اڪري،

وڌيـو هـو بـيـخـوديءَ مان جـو عدم ڏي، پـيـر آهيان مـان.

پـڇــو ٿــا ڪـيـر آ زاهــد! ڪـٿــان آيـو، ڪـٿـي ويــنــدو؟

الائــي ڇــو نــٿــا ســمــجـهـو! الائــي ڪـيـر آھـيـان مـان.

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

ڪنهن به شيءَ کي اجائي، قبوليان ته ڪيئن

غزل

رحمت سومرو

ڪنهن به شيءَ کي اجائي، قبوليان ته ڪيئن

تـو بنــا هـيءَ خـدائي، قبـولـيـان تـه ڪيـئــن

هـڪ گـهـڙي جـي وڇـوڙي تـي لرزيو وجــود

هـڪ جـنمـ جـي جـدائي، قبـوليان ته ڪيـئن

دل کي پنـهـنـجـي اجـهـاـمــڻ تـي ئـي ناز هـو

روشـنــي ڪـا پرائـي، قـبـوليــان تــه ڪـيـئـن

آخـــري ســـاه کـــي هـــن تـــي ايــمـــان هــو.

هــوءَ نه آئــي، نــه آئــي! قـبـوليـان تـه ڪيئن

تنـهـنـجـي قـدمـن سـان ڌڙڪـن جي ترتيـب آ

هـاڻ ٻــي رهـنـمــائـي، قـبـولـياـن تـه ڪـيـئـن

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

پيار جي درياھ ۾ ٻوڙڻـو ٿئـي ٻوڙ تون!

غزل

احمد گل

پيار جي درياھ ۾ ٻوڙڻـو ٿئـي ٻوڙ تون!

مان ٽُٽل ڪا آرسي جوڙڻو ٿئي جوڙ تون!

مس ڇڏائي جند آ زندگي جي ڏيھ کان!

ير ڀري ڀاڪيون هڻي لوڙڻو ٿئي لوڙ تون!

منهنجي جيون جو سبيل ڪو نئون چولو ڪٿي؟

عمر پنهنجي جو وڳو چوڙڻو ٿئي چوڙ تون!

مان حياتي کان ڊنل ڪئن اچان ويجهو ڀلا!

خوف جي ديوار کي ٽوڙڻو ٿئي ٽوڙ تون!

ريت جي آھي زبان خشڪ ساري ٿي وئي!

سمنڊ جو رُخ زندگي موڙڻو ٿئي موڙ تون!!

توکي ارپي مون ڇڏيو پنهنجي خوابن جو بدن!

ماس تنهن جو، اي زمان! روڙڻو ٿئي روڙ تون!!

سڀ خسارا تون ڇڏي کوجنا جي بر اندر!!

هاڻ احمد پاڻ کي ووڙڻو ٿئي ووڙ تون!!

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>