نماڻو سنڌي
سۡرخ ڪوئي سڏ ٿئي تـ هانوَ سان هنڊائجانءِ!
خواب منهنجا چچريل تعبير تائين پڄائجانءِ!
سوچ تي گوليون اۡٺيون، هر رات گذري راڙ ۾،
جلاد هن ستا وڃي اونچ جي ست ماڙ ۾،
بيرڪون جلي ويون بارود جي بوڇار ۾،
جذبن جو قيدي آهيان، ٿو مارجان ڪنهن آرڙ ۾،
پر هيئنـ منهنجي موت تي اڄ تون نـ ڳوڙها ڳاڙجانءِ!
سۡرخ ڪوئي سڏ ٿئي تـ هانوَ سان هنڊائجانءِ!
آواز ٿا گھٽيا وڃن ۽ ڀونءِ سڄي ٿي چوء کنڀي،
ڏاڍ جي هٿن ۾ ڪنهن ڏات جي ڳچي ڏني،
سر مٿان سنگين آ ۽ تون بـ ٿي اکيون ڇنڀين،
مان بـ قيد ۾ پکي ۽ تون بـ قيد ۾ سڙين،
چپ سبين متان چَري، گيت ۾ گھرائجانءِ!
سۡرخ ڪوئي سڏ ٿئي تـ هانوَ سان هنڊائجانءِ!
آڪاش ۾ بَٺِيون ٻَريون تارا نچي سمهي پيا،
ڏٺئي تـ اۡڀ سڄيءَ منجهان وري وري وڄون ڪِريون،
ڏسي اتر ڏکڻ منجهان ارمان جا ڪڪر وسيا،
رات ٿڌڙي جي هجي ۽ سوڳ ۾ خوشيون هجن،
هانوَ تي تري اچان تـ چنڊ ۾ چتائجانءِ!
سۡرخ ڪوئي سڏ ٿئي تـ هانوَ سان هنڊائجانءِ!
ياد ٿي اچي جيئن گھاءُ ٿو تيئن ڪۡري،
جاڳ جو خواب ٿو ڀتر جيان اکئين ڀۡري،
ٻول تنهنجو ذهن جي ٿو ڪۡنڊ ڪۡنڊ مان ٻۡري،
ڀونءِ ماءُ گھور ٿي سرن سندي پئي گھۡري،
ڪفن منهنجو وٽيون ڪري ڏيئا لهوءَ مان ٻارجانءِ!
سۡرخ ڪوئي سڏ ٿئي تـ هانوَ سان هنڊائجانءِ!
راڳ جي جٽاءَ مان باک جي ڦٽي پوي،
آزاد سنڌ ٿئي جڏهن ءُ رات هيءَ کٽي پوي،
تنهنجا بـ پير ناچ ۾ ڇير ئي ڇني ڇڏن،
خوشيءَ ۾ سڀ وڄي، وڄي تنبورو ئي ٽٽي پوي،
ساز ماٺ ٿئي متان ، چڳون ورائي چاڙهجانءِ!
سۡرخ ڪوئي سڏ ٿئي تـ هانوَ سان هنڊائجانءِ!
قافلا ڪنڌيءَ چڙهن ڪاڪ جي ڪٺور آ،
ڇا ڪجي او مينڌرا دل تـ ڀور ڀور آ،
سڪ لڳي آ ساهـ پنهنجي کي! پرين ٻيهر نئين،
پريم جي سرحد مٿان اوپرن آ اک کنئين،
ڪۡڻڪ ٿئين متان ڪٿان ڪنڌيءَ ۾ ڪنائجانءِ!
سۡرخ ڪوئي سڏ ٿئي تـ هانوَ سان هنڊائجانءِ!
پڙاڏا پيار جا ڦۡٽي پون ڀٽن مٿي مۡهاڙ تي،
چنڊ جڏهن چڙهي اچي سج لٿي ڪراڙ تي،
بندش نـ ڪا هجي جڏهن راڳ جي اڏام تي،
تنهنجا بـ ڪۡٺل اچي وڃن سونهن جي سلام تي،
پيگ ڪي پياڪ پيئن تنهنجي نام تي،
”نماڻي“ کي بـ نيڻ مان انهن سندي نهارجانءِ!
سۡرخ ڪوئي سڏ ٿئي تـ هانوَ سان هنڊائجانءِ!
خواب منهنجا چچريل تعبير تائين پڄائجانءِ !
