جو رم جهم سانوڻ برسي ٿو

غزل

نسيم منگي

جو رم جهم سانوڻ برسي ٿو

ڄڻ لوڻ ڦٽن تي ٻرڪي ٿو

مون سمجهو تون آيو هوندين

پر تاڪ هوا تي کڙڪي ٿو

هي ٿڌڙي ٿڌڙي هير الا 

من جهومي جهومي ٻهڪي ٿو

منزل جو پوڄاري ماڻهو

ڇو وچ رستي تي سهڪي ٿو

جي خواب اسان ماري به ڇڏيا

ڇو ساه اسان جو سرڪي ٿو

هي سورن جي سڪرات الا

ڪو روئي روئي سڏڪي ٿو

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

رهن ٿا عرش جا آرا، ڪڏهن ڪهڙا ڪڏهن ڪهڙا

 شاعري : حليم باغي 

رهن ٿا عرش جا آرا، ڪڏهن ڪهڙا ڪڏهن ڪهڙا، 

اهي مقتل اهي مارا، ڪڏهن ڪهڙا ڪڏهن ڪهڙا. 

 هلو پرڀات جا پياڪئو! جو مئخاني جو در کوليون، 

اڃارا سانگ هن سارا، ڪڏهن ڪهڙا ڪڏهن ڪهڙا. 

 اسان زندان واسين جو، نه رنگ بدليو نه رُتِ بدلي، 

ڪراين ۾ ڪلف ڪارا، ڪڏهن ڪهڙا ڪڏهن ڪهڙا.  

هينيان! ايڏو نه هارج ڪجهه ڪليجا! تون به هڏڪيون جهل، 

اجهي ڳڻتيون ويا ڳارا، ڪڏهن ڪهڙا ڪڏهن ڪهڙا. 

 سڀاڻي جي به سورين کي، پيا منصور منهن ڏيندا، 

اسان پنهنجا وتا وارا، ڪڏهن ڪهڙا ڪڏهن ڪهڙا. 

 اڙانگين عشق جي راهن، لڦون ڀريون ڌڌڙ آڇي، 

اکين ۾ لڙڪ هي کارا، ڪڏهن ڪهڙا ڪڏهن ڪهڙا. 

ڇڙي تنهنجي ڪٿا ۽ رات، تنهنجيءَ تات ۾ ويئي، 

اکيون جليون، ٻريا چارا، ڪڏهن ڪهڙا ڪڏهن ڪهڙا. 

 _____ 

سانگ: ناز، نٽ، تماشا 

چارا: واٽون، رستا  

 شاعري : حليم باغي 

ڪتاب : اڙي شهر جانان

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

ساهَه ۾ پيو ساهُه تُنهنجي گود ۾

غزل 

واسديو موهي

ساهَه ۾ پيو ساهُه تُنهنجي گود ۾

سانت ٿيو ڀٽڪاءُ تنُهنجي گود ۾

وَڻَ جو پَنُ پَنُ، گُلَ جي هِڪَ هِڪَ پنکڙي 

مُرڪَ، آدرڀاءُ تُنهنجي گود ۾

وڻ جي هيٺان کَٽَ، لَڪُڻُ پايي اَڳيان 

نِنڊ مُرڪي ماءُ، تُنهنجي گود ۾ 

پينگھَـ جي هي لوڏ سان کِل کِل وڄي 

سوُنهَن جو پڙلاءُ، تُنهنجي گود ۾

ڀُڻڪَندو چَپَ ۾ وڃي پيو مالَ سان 

ڪو ڦُري ويو گاهُـ، تُنهنجي گود ۾

سومرو، جويو، رَکيل، اِمداد، گُلُ 

هرڪو ڀانيم ڀاءُ، تُنهنجي گود ۾

جھوُر هَڏَڙَن تي پَسيني جي چَمَڪَ 

ڪوهِرَن جو پاءُ، تُنهنجي گود ۾ 

نِم جي ٽارين کي ملايو پئي هَوا 

نيِنهَـن جو مَهِڪاءُ تُنهنجي گود ۾

ڪيترا يُگ گُذري ويا اَڄُ ٿو اَچين 

ڪنهن ڪيو ورجاءُ ، تُنهنجي گود ۾

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

جڏھن کان اوهان آ اکين سان پئاريو

غزل

ڪرشن راهي 

جڏھن کان اوهان آ اکين سان پئاريو

مُڙي ڀي نه مَئِه ڏي اسان آ نهاريو

اُتي ئي اُتي ئي اڃان تائين آھيون

اوهان جت اشارو ڪري آ بِهاريو

اکين ۾ دلين ۾ ته ٻين جي به هوندءُُ

گهڙي ڪا اسان سان به گڏجي گُزاريو

اوهان ڪين ڀُلجي به ساريو اسانکي

اسان ڪين ڪڏهين اوهان کي وساريو

جتان ڀي ڏسون ٿا ته آ خوبصورت

اوهان ڇا ته آ زندگيءَ کي سوانريو⁠⁠

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

اکين جي اکين سان گذارش وَڻي ٿي

غزل

ڪئلاش شاداب

اکين جي اکين سان گذارش وَڻي ٿي

ڀلي آھي سازش، هيءَ سازش وڻي ٿي

هتي حال اورڻ جي ڪوشش اڌوري

هُتي سڀ ٻُڌڻ جي هي خواهش وڻي ٿي

ڏسي وقت کي ٿا وٺن ڪَروٽون ڪجھه

ھي جذبن جي جُٺ، آزمائش وڻي ٿي

ڪري ضدُ ڪڏھن فاصلو ھي مِٺائي

ڪٿي ھاڻي تنهنجي پرستِش وڻي ٿي

وري گهر اسانجو تَڪي ٿي تَباهي

وري حوصلن جي هيءَ ڪوشش وڻي ٿي

ڪِٿي لفظ ۾ آھي ايذاءُ ساڳيو

ڪٿي تنهنجي “شاداب“ لرزش وڻي ٿي⁠⁠

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

اکيون هي انوکيون ڪٿان يار پاتيون

غزل

ناري لڇواڻي 

اکيون هي انوکيون ڪٿان يار پاتيون

ڪڏهن مُسڪرائن، ڪڏهن ڄڻ تہ ڪاتيون

ڪٿان هي سکيون تيز تيرن سان چيرڻ ؟

نہ تيرن ۾ ڄايون، نہ تيرن ئي تاتيون !

لڳي ٿو هي مونسان سلڻ سڀ ٿيون چاهن

نہ سمجهان ٿو ٻولي، هُجن جئن ڪي ٻاتيون

ڦرڻ سان هنن جي ڦري سڀ وڃي ٿو،

هي صُبحن کي ڇا ٿيو، ويا بڻجي راتيون؟

ڪري ٿيون ڇڏن روُح سُرهو سدائين،

پکيءَ لات وانگر لڳن اک جون باتيون

جڏهن ٻن ڏٺو، ٻن ٻيُن کي بہ سامهون

هُيون هڪ ٻئي ۾ سمائڻ لاءِ آتيون

ٻُڏي ڪئن ويون دل جي اوُنهي سمُنڊ ۾

پري کان ئي بيٺي ٿي پاتائون جهاتيون

الائي ڇو مقبوُل ڏاڍيون ٿين ٿيون؟

ڪي نظمون اکيُن تي جڏهن ڀي مون ڳاتيون

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>

ياد ۾ مَن کي لڇائي ٿو الائي ڇو

غزل

ڪي ٽي دادلاڻي

ياد ۾ مَن کي لڇائي ٿو الائي ڇو 

ڳالهہ دِل جي ڪا لِڪائي ٿو الائي ڇو

ڄاڻ اٿس ساري مگر اڻڄاڻُ ٿو بَڻجي

اکہ خِزان سان ئي مِلائي ٿو الائي ڇو

بَس اڪيلو ٿو وَڃين هَلندو پَري جَڳہ کان

سوز جا ئي گيت ڳائي ٿو الائي ڇو

نِنڊ ۾ ٿو بَڙبڙائي مادري ٻولي

خواهشون هڙئي لٽائي ٿو الائي ڇو

آس ڪهڙي اٿس اندر ۾ سا خدا ڄاڻي

نينهنَ جي چادر پُسائي ٿو الائي ڇو

ڇڪ اباڻي ڳوٺ  لئہ ڪيڏي اٿس مَن ۾

هند ۾ ئي سِنڌ وَسائي ٿو الائي ڇو

مڪمل تحرير ۽ تبصره>>